نظام حقوقی

«دولت مشترک‌المنافع استرالیا» یا اختصاراً استرالیا، یک حکومت فدرال پارلمانی مبتنی بر سلطنت مشروطه است. این کشور متشکل از 6 ایالت و 2 اقلیم است. قانون اساسی استرالیا مصوب سال 1900 (اجرایی شدن در سال 1901) قانون برتر این کشور می‌باشد . مهمترین منابع قوانین مهاجرتی و تابعیت استرالیا عبارتند از:

قانون مهاجرت مصوب سال 1958؛

مقررات مهاجرتی سال 1994؛

قانون تابعیت استرالیا مصوب سال 2007.

  • سیستم حکمرانی: پارلمانی
  • جمعیت: 25,466,459
  • واحد پول: دلار استرالیا
  • تولید ناخالص داخلی: 1.4تریلیون دلار
  • تورم: %1.4
  • نرخ بیکاری: %6.2
  • شاخص توسعه انسانی: 0.938(بسیار بالا)
  • ضریب جینی: 34.0
  • رتبه آزادی اقتصادی: 4

سرمایه‌گذاری در استرالیا

ویزای سرمایه‌گذاری و ابداع تجاری (ویزای موقت یا مشروط) (زیرمجموعه 188) سه شیوه (stream) درخواست ویزا دارد که مخصوص اشخاصی است که در استرالیا سرمایه‌گذاری می‌کنند:

شیوه سرمایه‌گذاری: متقاضیان این شیوه باید کمتر از 55 سال سن داشته باشند و درصدد سرمایه‌گذاری مشخص به میزان حداقل 1.5 میلیون دلار استرالیا در اوراق بهادار ایالت یا قلمرو یا دولت فدرال استرالیا باشند.

شیوه سرمایه‌گذاری قابل توجه: این شیوه مخصوص کسانی است که حداقل به میزان 5 میلیون دلار استرالیا در اقتصاد استرالیا سرمایه¬گذاری کرده¬‌اند و قصد واقعی مبنی بر حفظ سرمایه‌گذاری تا حداقل 4 سال را طی دوره ویزای موقت دارند. سرمایه‌گذاری مستقیم در املاک و مستغلات مسکونی ممنوع است و سرمایه‌گذاری غیرمستقیم در دارایی‌های مسکونی از طریق صندوق‌های مدیریت شده (managed funds) به شکل محدود است.

شیوه سرمایه‌گذاری مرغوب: این برنامه مسیری 12 ماهه را برای دریافت اقامت دائم در مقابل سرمایه‌گذاری به میزان 15 میلیون دلار استرالیا در اقتصاد استرالیا فراهم می‌کند. سرمایه‌گذاری 15 میلیون دلار می‌تواند در یکی از این موارد باشد: اوراق بهادار استرالیا (exchange-listed assets)، اوراق بهادار استرالیا (exchange-listed assets)، اوراق قرضه دولتی یا نیمه‌دولتی، اوراق قرضه شرکتی، شرکت‌های مسئولیت محدود اختصاصی (proprietary limited companies) (طبق قانون شرکت‌های استرالیا مصوب 2001)، املاک در استرالیا، به استثنای املاک مسکونی، بیمه معوق (deferred annuities) که از طرف شرکت‌های بیمه عمر ثبت شده در استرالیا صادر می‌شود، و کمک‌های انسان‌دوستانه‌ی ایالتی (state) یا قلمرو (territory) مورد تایید دولت .

متقاضیان برای کسب نامزدی از طرف نهاد دولتی ایالت یا قلمرو یا Austrade (کمیسیون تجارت و سرمایه‌گذاری استرالیا) و دعوت شدن از طرف وزارت‌خانه باید از طریق SkillSelect علاقه‌نامه دهند. متقاضیان در هنگام ثبت درخواست می‌توانند داخل یا خارج از استرالیا باشند.

 

ثبت شرکت

قانون حاکم بر شرکت‌ها در استرالیا، قانون شرکت‌ها مصوب 2001 است. الزامات ثبت شرکت در Part 2A.2 قانون ثبت شرکت‌ها ذکر شده است.

شکل متداول شرکت در استرالیا به صورت شرکت اختصاصی (proprietary company) و شرکت عمومی براساس Section 45A قانون شرکت‌ها است. البته به موجب به موجب Section 45A قانون شرکت‌ها، سایر انواع شرکت‌ها مانند شرکت‌های دارای مسئولیت نامحدود، شرکت‌های محدود به واسطه تضمین و شرکت‌های فاقد مسئولیت را نیز می‌توان تاسیس کرد اما شرکت اختصاصی محدود و شرکت عمومی بیش از همه رایج هستند .

شرکت‌های اختصاصی می‌توانند عمومی یا خصوصی باشند. بیشتر شرکت‌ها در استرالیا از نوع شرکت اختصاصی محدود هستند. در شرکت اختصاصی، سهام‌داران هیچ مسئولیت شخصی ورای مقدار مورد توافق برای تعیین سهام‌ها ندارند.

افزون بر این، شرکت اختصاصی محدود معمولا اجازه ندارد که با فروش سهام جذب سرمایه نماید (برعکس شرکت‌های عمومی).

شرکت‌های عمومی برخلاف شرکت‌های خصوصی می‌توانند شمار نامحدودی سهام‌دار غیر شاغل (non-employee) داشته باشند و با فروش سهام خود به عموم کسب سرمایه نمایند. در شرکت عمومی، سهام‌داران هیچ مسئولیت شخصی ورای مقدار مورد توافق برای تعیین سهام‌ها ندارند. شرکت عمومی باید اطلاعات خود را تایید نماید و سالانه هزینه‌ای را بابت بررسی به ASIC دهد .

به طور کلّی هر شرکت پس از ثبت در استرالیا یک «شماره شرکت استرالیایی» (ACN) و یک گواهی ثبت دریافت می‌کند . هزینه ثبت شرکت بسته به نوع شرکت متفاوت است اما هزینه ثبت شرکت اختصاصی محدود حدود 479 دلار است. ضمناً همه شرکت‌ها باید «شماره پرونده مالیات کسب و کار» (TFN) داشته باشند . نکته قابل توجه دیگر این است که برای هیچ‌یک از این دو نوع شرکت، شرطی برای حداقل سرمایه مورد نیاز تعیین نشده است .

شرکت‌های خارجی می‌توانند از طریق تاسیس شعبه در ASIC و دریافت «شماره نهاد ثبت شده استرالیایی» (ARBN) در استرالیا به فعالیت تجاری بپردازند. بدین منظور آن‌ها باید «نماینده محلی» تعیین نمایند که مسئول تضمین تبعیت شرکت خارجی از قانون شرکت‌ها خواهد بود .

ثبت پتنت

مهم‌ترین منابع قانونی حاکم بر ثبت پتنت در استرالیا عبارتند از :

قانون پتنت 1990 و مقررات پتنت 1991

قانون علائم تجاری 1995 و مقررات علائم تجاری 1995

قانون طرح‌ها 2003 و مقررات طرح‌ها 2004

به موجب بند 7 از فصل اول قانون پتنت، اختراع باید نو، ابداعی و سودمند باشد..

در استرالیا، 4 نوع درخواست ثبت پتنت وجود دارد که عبارتند از:

1.درخواست پتنت موقت استرالیا: این درخواست، روشی ارزان برای نشان دادن قصد خود مبنی بر ثبت درخواست پتنت کامل در زمانی دیگر است. این درخواست به متقاضی حق تقدم در ثبت پتنت می‌دهد. با این که درخواست موقت از پتنت حمایت کامل را به عمل نمی‌آورد، تا 12 ماه به متقاضی فرصت می‌دهد تا پیش از تصمیم‌گیری درباره ادامه فرایند درخواست پتنت تصمیم بگیرد. بنابراین این نوع درخواست زمانی به کار می‌آید که در مورد تقدم در اختراع اختلاف رخ می‌دهد .

بادرخواست پتنت ابداع (Innovation Patent): مدت اعتبار این پتنت تا 8 سال از زمان ثبت درخواست می‌باشد (قانون پتنت، Section 68). این پتنت برای اختراعی مناسب است که عمر آن در بازار کوتاه می‌باشد و با اختراعات جدیدتر از رده خارج خواهد شد. همچنین این شیوه برای وسیله، ابزار، روش یا فرایندی مناسب خواهد بود که فاقد شرط نوآورانه بودن است که برای درخواست استاندارد پتنت الزامی است.

برای درخواست پتنت ابداع، اختراع باید واجد شرایط زیر باشد:

•نو بودن (novelty)؛

•جنبه ابداعی (innovative)؛.

3.پتنت استاندارد (Standard): این پتنت تا 20 سال از تاریخ ثبت درخواست (یا تا 25 سال برای محصولات دارویی) حمایت به عمل می‌آورد (قانون پتنت، Section 68). اختراعی که به موجب این پتنت درخواست ثبت آن می‌شود باید نو، شامل جنبه ابداعی و قابل ساخت یا استفاده در یک صنعت باشد(قانون پتنت، Section 18) .

4.درخواست بین‌المللی (International Application): اگر شخصی درصدد توسعه کسب و کار خود در سایر کشورها از جمله استرالیا است، می‌تواند درخواست «معاهده همکاری پتنت» (PCT) را ثبت نماید (قانون پتنت، Section 29A). این درخواست به متقاضی کمک می‌کند تا مطلع شود که آیا اختراعش قابل پتنت شدن است یا خیر.

علائم تجاری نیز می‌توانند مورد حمایت قرار گیرند و شامل واژه، عبارت، حرف، عدد، لوگو، عکس، وضع بسته‌بندی یا ترکیبی از این موارد می‌شود. علامت تجاری از زمان ثبت درخواست تا 10 سال مورد حمایت است. تمدید ثبت علامت تجاری نیز تا 12 ماه پیش از زمان مورد نظر برای تمدید یا تا 6 ماه پس از آن قابل تمدید است . پتنت پس از اعطا، در «مجله رسمی پتنت‌های استرالیا» و همچنین به صورت آنلاین در وبسایت مالکیت فکری استرالیا منتشر می‌شود (قانون پتنت، Chapter 4) .

کارآفرینی (استارتاپ)

اشتغال در استرالیا از طریق کارآفرینی ذیل دو نوع ویزا قرار می‌گیرد: ویزای ابداع و سرمایه‌گذاری تجاری (ویزای مشروط یا موقت) (زیرمجموعه 188)و ویزای ابداع و سرمایه‌گذاری تجاری (ویزای دائم) (زیرمجموعه 888).

ویزای ابداع و سرمایه‌گذاری تجاری مشروط یا موقت (زیرمجموعه 188 مقررات مهاجرت 1994): فعالیت کارآفرینی باید مربوط به ایده‌ای مبتکرانه باشد که به الف- تجاری‌سازی یک کالا یا خدمت در استرالیا یا ب- توسعه یک شرکت یا کسب و کار در استرالیا، منجر شود.

این فعالیت نباید شامل یکی از موارد زیر باشد؛ زیرا به اندازه کافی مبتکرانه به شمار نمی‌آیند:

•املاک مسکونی؛

•استخدام نیروی کار؛

•خرید یک شرکت یا فرانچایز موجود در استرالیا.

مطابق این روش، متقاضی باید:

•زیر 55 سال سن داشته باشد؛

•برای تامین مالی فعالیت کارآفرینی خود، موافقت‌نامه مالی با شخص ثالث به میزان حداقل 200 هزار دلار داشته باشد.

•متقاضی هنگام توافق مالی باید حداقل 30 درصد از فعالیت کارآفرینی نفع مالکیتی داشته باشد.

•حائز امتیازات آزمون مربوط به ویژگی‌هایی از قبیل تسلط بر زبان انگلیسی (نمره آیلتس 6 برای هر چهار مهارت و در مجموع)، پیشینه تحصیلی و تجربه کاری شود. همچنین امتیازاتی برای ابداع و اختراع اعطا می‌شود (Schedule 7A, Migration Regulations 1994 (Cth)).

بدین ترتیب آن‌ها با این روش اجازه می‌‌یابند تا وارد استرالیا شود و برای مدت 4 سال و 3 ماه از تاریخ اعطای ویزا در استرالیا بمانند.

ویزای ابداع و سرمایه‌گذاری تجاری (ویزای دائم) (زیرمجموعه 888): اشخاصی که به موجب زیرمجموعه 188 مقررات مهاجرت استرالیا (1994) به طور موقت (4 سال و 3 ماه) امکان انجام فعالیت کارآفرینی در استرالیا را پیدا می‌کنند، در صورت برخورداری از شرایط لازم، «به طور دائم» در استرالیا به فعالیت کارآفرینی بپردازند.

بدین منظور، دارنده ویزای زیرمجموعه 188 (روش کارآفرینی موقت) باید به مدت حداقل 4 سال به طور مستمر ویزای خود را حفظ کرده باشد. همچنین او باید یک سابقه موفقیت‌آمیز را در زمینه فعالیت‌های کارآفرینی خود طی این مدت ارائه دهد و از طرف آژانس دولتی یکی از ایالات یا قلمروهای استرالیا نامزد دریافت ویزای زیرمجموعه 888 شود.

کار در استرالیا

مهاجرت کاری در استرالیا می‌تواند به دو شیوه کلّی کار حمایت نشده (Unsponsored Work) و مهاجرت مورد حمایت مرتبط با کسب و کار (Sponsored business-related immigration) انجام شود.

کار حمایت نشده (Unsponsored Work)

«ویزای مستقل مهارتی» (زیرمجموعه 189) امتیازمحور است و مستلزم این نیست که متقاضی از طرف کارفرما، دولت ایالت یا قلمرو حمایت شود. به محض اعطای این ویزا، دارنده‌ی آن می‌تواند به عنوان مقیم دائم در استرالیا کار و زندگی کند. برای دریافت این ویزا، متقاضی باید:

• برای یک شغل که در فهرست مشاغل حمایتی مرتبط، یعنی «فهرست مهارت‌های راهبردی میان و بلند مدت» (MLTSSL) درج شده است، داوطلب شود؛

•ارزیابی مهارتی مناسب را برای شغلی که داوطلب آن شده است به دست آورد؛

• نمره قبولی را از مجموع امتیازات لازم، یعنی حداقل 65 امتیاز (pool mark) (در حال حاضر)، به دست آورد (نمره بالاتر بسته به شغل و تقاضا برای آن ممکن است کسب شود) (Part 2, Division 3, Subdivision B قانون مهاجرت 1958). پس از کسب نمره حداقلی، متقاضی باید بتواند نمره قبولی (pass mark) را به دست آورد.

•متقاضی باید کمتر از 45 سال سن داشته باشد و زبان انگلیسی بداند. در این حالت، به موجب مقرره 1.15C، آزمون زبان برای شخصی که دعوت شده است بلافاصله تا 3 سال پیش از تاریخ صدور دعوت‌نامه باید اخذ شده باشد.

به موجب زیرمجموعه 189.511، این ویزای دائم به دارنده‌ی آن اجازه می‌دهد تا به مدت 5 سال از تاریخ صدور به استرالیا مسافرت کرده و وارد آن شود.

مهاجرت مورد حمایت مرتبط با کسب و کار (Sponsored business-related immigration)

انواع ویزاهای اشتغالی تحت حمایت

مجوزهای کاری استرالیا از جمله مجوزهایی هستند که ذیل ویزای مورد حمایت کارفرما قرار دارند و به تعداد بالا صادر می‌شوند و به هر دو شکل موقت و دائم وجود دارند. دو گزینه متداول برای کسب و کارها به منظور حمایت از کارمند یا کارگر خارجی عبارتند از:

•ویزای موقت کمبود مهارت (زیرمجموعه 482) (TSS) (Temporary Skill Shortage visa)؛

•برنامه داوطلبی کارفرما (زیرمجموعه 186) (Employer Nomination Scheme).

ویزای موقت کمبود مهارت (زیرمجموعه 482): در 18 مارچ 2018، ویزای زیرمجموعه 457 منسوخ و ویزای کاملاً جدید TSS (زیرمجموعه 482) جایگزین آن شد. در این برنامه، متقاضیان واجد شرایط می¬توانند برای ویزای موقت کاری از طریق دو شیوه متفاوت درخواست دهند. شیوه کوتاه‌مدت به متقاضیان تحت حمایت تا 2 سال اجازه کار در شغل مندرج در «فهرست شغل‌های مهارتی کوتاه‌مدت» (STSOL) اعطا می‌کند و شیوه میان‌مدت به متقاضیان تحت حمایت تا 4 سال اجازه کار در شغل مندرج در «فهرست مهارت‌های راهبردی میان و بلند مدت» (MLTSSL) می‌دهد .

برنامه داوطلبی کارفرما (زیرمجموعه 186)(ENS): این یک برنامه اقامت دائم برای کارگران ماهری است که تحت حمایت یک کسب و کار استرالیایی هستند. متقاضیان می‌توانند ذیل یکی از سه شیوه زیر کار کنند:

•شیوه انتقال اقامت موقت: شیوه‌ای است که برای کارگران خارجی قابل اعمال می‌باشد که ذیل زیرمجموعه ویزای 457 برای حداقل 3 سال کار می‌کنند و قصد دارند برای همان کارفرما ذیل ویزای 186 کار کنند.

•شیوه ورود مستقیم (Direct Entry): برای متقاضیانی طراحی شده است که در حال حاضر ذیل ویزای زیرمجموعه 457 یا TSS قرار ندارند یا هرگز در استرالیا کار نکرده‌اند، یا تنها برای مدت بسیار کوتاهی در استرالیا کار کرده‌اند، یا هنوز به آستانه مدت زمان لازم برای اشتغال نرسیده‌اند. شیوه DE متقاضیان را ملزم می‌کند تا اثبات نمایند حداقل 3 سال تجربه کاری مرتبط در شغلی را دارند که برای آن داوطلب شده‌اند.

•شیوه موافقت‌نامه (The Agreement Stream) مخصوص متقاضیانی است که به موجب یک موافقت‌نامه کاری یا موافقت‌نامه مهاجرت منطقه‌ای مورد حمایت یک کارفرما هستند .

تحصیل

استرالیا، هم به علت رتبه بالای دانشگاه‌های آن در سطح جهان و هم به علت انگلیسی بودن زبان آموزش آن یکی از مقاصد محبوب تحصیلی برای دانشجویان خارجی بوده است. ویزاهای دانشجویی و قواعد مرتبط با آن در زیرمجموعه 500 مقررات مهاجرت 1994 قرار دارد. مدت اعتبار ویزای دانشجویی بسته به مدت تحصیل متفاوت است. در هر صورت برای برخورداری از صلاحیت درخواست این نوع ویزا، برنامه آموزشی که متقاضی برای آن درخواست می‌دهد باید بین 12 تا 52 هفته باشد. این ویزا تا زمانی که تحصیل در استرالیا ادامه داشته و مورد تایید «نهاد ثبت مشترک‌المنافع موسسات و دوره‌های آموزشی برای دانشجویان ماوراء بحار» (CRICOS) باشد، قابل تمدید است.

همچنین، بنا به تصمیم دپارتمان مهاجرت و شهروندی استرالیا، میزان ساعت مجاز کار طی 14 روز برای دانشجویان 40 ساعت است. افزون بر این، در صورت تحصیل در مقطع آموزش عالی در استرالیا، می‌توان پس از فارغ‌التحصیلی درخواست ویزای کار پس از فارغ‌التحصیلی (Post-Study Work Visa) با اعتبار دو ساله داد (ویزای زیرمجموعه 485) .

اعضای خانواده دارنده‌ی ویزای دانشجویی (زیرمجموعه 500) نیز می‌توانند پس از شروع تحصیل او به طور نامحدود در استرالیا کار کنند. این حق کار نامحدود به اعضای خانواده دارندگان ویزاهای زیرمجموعه 537 (قسمت آموزش عالی) و 574 (پژوهشگری پس از فارغ‌التحصیلی) که به واسطه پژوهش در حال تحصیل در مقطع ارشد یا دکتری هستند تسری می‌یابد .